و به‌درستى كه پديد كرديم مردمان را در اين قرآن از هر داستانى و اگر بيارى [٤]تو ايشان را نشانى،هرآينه گويند آنان كه كافر شدند، نه‌ايد شما مگر بر باطلان [٥].

همچنين مهر افگند خداى بر دلهاى آنان كه ندانند.

پس شكيبايى كن به‌درستى كه وعدۀ خداى حقّ و راست است و مه دارند تو را [٦]سبك [٧]آنان كه نه بر يقين‌اند [٨].

قوله تعالى: اَللّٰهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيٰاحَ ،حق‌تعالى در اين آيت بر سبيل تذكير نعمت گفت:او آن خداى است كه بادها را بفرستد از مهابّ خود،شمال و جنوب و صبا و دبور. فَتُثِيرُ سَحٰاباً ،آن بادها ابر را برانگيزد.

وهب منبّه گفت:خداى تعالى ابر را بر شبه [٩]غربال [١٠]آفريد بين السّماء و الارض،تا آب از آسمان بيايد،ابر دفع او بستاند بتدريج قطره قطره از او فرود آيد، چه اگر نه چنين بودى زمين خراب شدى چنان كه در طوفان نوح.

[١] .آب،مش:مقيم شديد.

[٢] .آط،آج،لب:عذر خواستن،آب،مش:عذرهاى.

[٣] .آط،نه ايشان فرياد رسيده شوند،آج،لب:نه ايشان فرياد رسند.

[٤] .آط،آج،لب:بيايدشان،آب،مش:بيايى.

[٥] .آط،آج،لب:باطل‌كاران.

[٦] .اساس:آن را،كه چون با ظاهر عبارت سازگارى نداشت با توجه به نسخه بدلها تصحيح شد.

[٧] .آط،آب،آج،لب:سبك‌سار نكند تو را.

[٨] .آط،آب،آج،لب:نه بى‌گمانند.

[٩] .مش:شبيه.

[١٠] .كالا:غربيلى.