نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٤٣ - فصل دوم نماز و برخى از مباحث آن

باشد مثلا جهت ديگر، نسبت به كعبه، منحرف به راست و جهت حركت، پشت به قبله باشد.

٤- به عقيده اماميه، نماز واجب، را هنگام اضطرار، مى‌توان بر مركب سفر، اقامه كرد.

فقهاى چهارگانه سنى با اين حكم مخالفند[١]. مخالفت آنها در واقع با كتاب خداست كه مى‌فرمايد: «خداوند، برايتان در دين هيچ تنگنايى پديد نياورد.»[٢]، «خدا براى شما خواستار آسايش است نه سختى»[٣]، «خداوند هيچ كس را جز به اندازه طاقتش مكلف نمى‌كند»[٤]، «خدا هيچ كس را مگر به اندازه كه به او داده است مكلف نمى‌سازد.»[٥] خرد نيز با سخن سنيان ناهمگون است كه رأى ايشان مستلزم تكليف فوق طاقت و ترك نماز در عين توانايى است و هر دو مطلب محال و ممتنع است.

كردار پيامبر هم با گفتار اهل سنت ناسازگار است كه حضرتش در روز بارانى نماز واجب را بر پشت مركب گزارد[٦].

٥- اماميه بر آنند كه تكبير افتتاح و آغاز نماز بايد به صيغه اللَّه اكبر باشد.

ابو حنيفه، مى‌گويد: نماز به هر يك از نامهاى بزرگ خدا چون اللَّه عظيم و اللَّه جليل، منعقد مى‌شود[٧].

عمل پيامبر مخالف گفتار ابو حنيفه بود زيرا ايشان تكبير گفتند و فرمودند:

[١]. بدايه المجتهد، ج ١، ص ٢٣٧.

[٢]. حج: ٧٨.

[٣]. بقره: ١٨٥.

[٤]. بقره: ٢٨٦.

[٥]. طلاق: ٧.

[٦]. همان گونه كه در صحاح، مسانيد و سنن آمده است.

[٧]. بدايه المجتهد، ج ١، ص ٩٦ و الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٢٢٠.