نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٥٧٧ - فصل پانزدهم شكار و توابع آن

كه به خدا ايمان ندارند ... جنگ كنيد تا آنگاه كه به دست خود در عين مذلت جزيه بدهند.»[١] اين آيه جزيه را تنها ويژه اهل كتاب دانسته نه ديگران.

فصل پانزدهم: شكار و توابع آن‌

١- اگر كسى هنگام سر بريدن حيوان عمدا نام خدا را بر زبان نياورد، خوردن از آن گوشت جايز نيست. شافعى خوردن را جايز مى‌داند[٢] اما خداوند فرموده است: «از ذبحى كه نام خدا بر آن ياد نشده است مخوريد.»[٣] و اين آيه، نص است.

٢- خوردن گوشتى كه به وسيله حيوانات شكارى صيد شده‌اند، پيش از تزكيه جايز نيست. ابو حنيفه، مالك و شافعى صيد با همه حيوانات شكارى را به شرط آنكه قابل تعليم باشند، جايز مى‌دانند؛ احمد نيز جز سگ سياه، در بقيه سگان، قائل به جواز است‌[٤]. آنان به جملگى با سخن خداوند مخالفت كرده‌اند: «پرندگان شكارى و سگان شكارى هر گاه آنان را بدانسان كه خدايتان آموخته است تعليم داده باشيد.»[٥] ٣- خوردن ماهى جايز نيست مگر آنكه خود بميرد[٦].

مالك ماهى را هنگامى حلال مى‌داند كه سرش قطع شود[٧]. پيامبر فرمود: «دو مردار

[١]. توبه: ٢٩.

[٢]. الام، ج ٢، ص ٢٣٤، تفسير كبير، ج ١٣، ص ١٦٨، تفسير خازن، ج ٢، ص ٥١ و بداية المجتهد، ج ١، ص ٣٦٤.

[٣]. انعام: ١٢١.

[٤]. الفقه على المذاهب، ج ٥، ص ٣٠، تفسير كبير، ج ١١، ص ١٤٤، احكام القرآن، ج ٢، ص ٣١٤ و الموطأ ج ٢، ص ٤١.

[٥]. مائده: ٤.

[٦]. تذكيه ماهى و ملخ به سر بريدن و ذبح شرعى نيست بل به آن است كه ماهى زنده از آب گرفته شود و در بيرون آب بميرد.( م).

[٧]. بداية المجتهد، ج ١، ص ٣٥٩ و تفسير كبير، ج ٥، ص ١٧.