: «بگو بر اين رسالت مزدى جز دوست داشتن خويشاوندان نمى‌خواهم.»[١] جمهور در صحيحين و احمد بن حنبل در مسند خود و ثعلبى در تفسيرش از ابن عباس روايت كرده‌اند كه چون اين آيه فرود آمد، پرسيدند: «اى پيامبر خدا نزديكان تو كه دوستى آنها بر ما واجب است كيانند؟

فرمود: على، فاطمه، حسن و حسين (سلام بر ايشان)»[٢] وجوب دوستى مستلزم وجوب اطاعت است‌[٣].

[١]. شورى: ٢٣.

[٢]. آمدن آيه مودّت در فضيلت و برترى اهل بيت، چيزى است كه هيچ كس در آن ترديد ندارد مگر آهنگ سرپيچى از حق را داشته باشد. روايات در اين باب به تواتر در كتابهاى معتبر سنيان نقل شده، بنگريد به:

الدر المنثور ج ٦، ص ٧، تفسير طبرى، ج ٢٥، ص ١٤ و ١٥، مستدرك الحاكم، ج ٢، ص ٤٤٤، از صحيحين، مسند احمد ج ١، ص ١٩٩، ينابيع المودة از مسند احمد و جز آن ص ١٥، الصواعق المحرقه ص ١١ و ١٠٢ و ذخاير العقبى ص ٢٥.

[٣]. پاداش رسالت پيامبر در آيات بسيارى آمده است. در برخى از آنها پاداش رسالت از عهده مردم برداشته شده و خداوند خود را پاداش دهنده معرفى كرده است:« و تو در مقابل پيامبريت از آنها مزدى نمى‌طلبى و اين كتاب جز اندرزى براى مردم جهان نيست.» يوسف، ١٠٤،« بگو: در مقابل آن هيچ پاداشى از شما نمى‌طلبم، اين كتاب جز اندرزى براى مردم جهان نيست.» انعام، ٩٠،« بگو: من از شما مزدى نمى‌طلبم و نيستم از آنان كه به دروغ چيزى بر خود مى‌بندند.» ص، ٨٦. اين آيات مى‌نمايد كه پيامبر مردم را به پاداش كه خود از آن بهره‌مند شود مكلف نكرده است.

برخى ديگر از آيات مردم را موظف به دادن پاداشى جز آنچه در آيات گذشته نفى شد، مى‌داند:« بگو: بر اين رسالت مزدى جز دوست داشتن خويشاوندان نمى‌خواهم.» شورى، ٢٣.

« بگو: هر مزدى كه از شما طلبيده‌ام از آن خودتان باد.» سبأ، ٤٧.

« بگو: من از شما هيچ مزدى نمى‌طلبم و اين رسالت بدان مى‌گزارم تا هر كه خواهد به سوى پروردگارش راهى بيابد» فرقان، ٥٧.

اين آيات مى‌نمايد كه پاداش خواسته شده از مردم به خود ايشان باز مى‌گردد و در دين و دنيايشان از آن سود مى‌برند. دوستى اهل بيت پيامبر شناخت فضيلت ايشان است كه خدا واجب گردانده كه دوستى و مهرورزى به اندازه شناخت فضيلت است. فرمانبردارى از آنها طريق خداوند و راه رسيدن به بهشت مى‌باشد.