وانگهى ستمهاى آشكار بنى اميه- جز عمر بن عبد العزيز- و اينكه آنها از بنى هاشم نبوده‌اند، زيرا پيامبر در روايت عبد الملك از جابر فرموده بود كه همه آن جانشينان از بنى هاشمند، مجالى براى تفسير حديث به بنى اميه بر جا نمى‌نهد.

از سوى ديگر پيامبر در هنگام بيان اين امر صداى خود را آهسته كرد و اين عمل روايت مذكور (از جابر) را قويتر مى‌سازد زيرا آنها خلافت بنى هاشم را دوست نداشتند.

همچنين نمى‌توان حديث را به عباسيان تفسير كرد زيرا آنها سى و پنج نفر بوده‌اند و پاس خاندان رسول را نگاه نداشتند در حالى كه خداوند فرموده بود: «بگو من از شما جز دوستى اهل بيت و نزديكانم پاداشى نمى‌خواهم.» حديث كساء نيز در شرافت اهل بيت وارد شده است. پس بايد اين حديث را بر امامان دوازده‌گانه شيعه صادق دانست كه آنان دانشمندترين، والاترين، پرهيزگارترين، نژاده‌ترين و گراميترين بندگان خدا در عهد خود بوده‌اند. دانش آنها پيوسته به نياى ايشان پيامبر بود و آن را به ميراث و طريقه لدنى دريافته بودند.

اهل علم و تحقيق و عارفان صاحب كشف و توفيق آنها را چنين معرفى كرده‌اند. دليل اينكه مراد پيامبر از امامان دوازده‌گانه، همان اهل بيت و خاندان ايشان بوده‌اند، «حديث ثقلين» و روايات فراوانى است كه در اين كتاب و مآخذ ديگر، به ثبت رسيده است.

در روايت جابر بن سمره اين جمله از قول پيامبر آمده است كه «مردم بر همه آن امامان اجتماع مى‌كنند» مقصود رسول اللَّه اين بوده است.» در اين كتاب (ص ٤٤٥) از ابن عباس روايت شده است: «از پيامبر شنيدم كه مى‌گفت، من، على، حسن و حسين و نه تن از فرزندان حسين، مطهر و معصوم هستيم.» اين حديث را حموينى نيز آورده است.

خداوند مى‌فرمايد: «آيا آنكه به حق راه مى‌نمايد به متابعت سزاوارتر است يا آن كه به حق راه نمى‌نمايد و خود نيز نيازمند هدايت است؟ شما را چه مى‌شود؟ چگونه حكم مى‌كنيد؟» (يونس، ٣٥) اجماع و گرد آمدن امت بر امامت ايشان و چيرگى دين حق بر اديان باطل از امورى است كه خداوند به آن وعده فرموده و عده او خلف نخواهد شد. خداوند مى‌فرمايد: «مى‌خواهند نور خدا را به دهانهايشان خاموش كنند ولى خدا كامل‌كننده نور خويش است اگر چه كافران را ناخوش آيد.» و «اوست آن خدايى كه پيامبر خود را همراه با هدايت و دين راستين بفرستاد تا او را بر همه اديان پيروز گرداند هر چند مشركان را ناخوش آيد.» صف، ٩- ٨.