نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ١٨١ - امام بايد معصوم باشد

باب پنجم: امامت‌

امام بايد معصوم باشد

اماميه بر آنند كه امامان مانند پيامبران از همه زشتيها معصومند و اين عصمت از كودكى تا مرگ، وجود دارد و ايشان به عمد يا سهو مرتكب هيچ گناهى نمى‌گردند. دليل اين است كه ائمه حافظان شريعتند و به آن عمل مى‌كنند. حالت آنها در اين مطلب چون حالت پيامبر است. دليل دوم آنكه نياز به امام براى دادستدن مظلوم از ظالم، رفع فساد و بركندن فتنه‌ها است و امام لطفى است كه ستمگر را از تجاوز باز مى‌دارد و مردم را به طاعت وامى‌دارد. او حدود و واجبات خدا را جارى مى‌سازد و گناهكاران را مجازات مى‌كند. اگر گناه بر امام جايز باشد و از او صدور يابد، اين فوايد از ميان مى‌رود و به امام ديگرى نياز خواهيم داشت و تسلسل رخ خواهد نمود.

اهل سنت در اين مسأله مخالفت كرده‌اند و امامت گناهكاران و دزدان را جايز مى‌دانند. همان گونه كه زمخشرى- بزرگترين دانشمند آنها- گفته است: «نه مانند دوانيقى دزد صفت» و به منصور اشاره كرده است. كدام خردمندى مى‌پسندند كه در امور دين خود و نزديكى به خدا، از كسى فرمان برد كه در همه اوقات به گناه مشغول است و در انواع زشتيها مبالغه مى‌كند و از پرهيزگاران رويگردان است؟

خداوند چنين امرى را با گفتار خود باطل دانسته: «آيا آن كسى كه در همه ساعات‌