١- خطاء در املاء و رسم الخط باشد، البته رسم الخط يكى از مهمات ادبيات هر زبانى است و هيچ زبانى نيست كه بطور كامل و صد در صد آنچه از زبان برآيد در رسم كتابت گنجد و كلمات ملفوظ و مكتوب باهم توافق كامل داشته باشند اين تفاوت ميان گفتن و نوشتن پايه فن املاء است و در همه زبان‌ها ميان تلفظ و نوشتن فاصله‌اى هست و خصوص در زبان عرب و آن هم در دوران ابتدائى كتابت كوفى. دوران بعثت خاتم انبياء (ص) ميان نقش كتابت و نوشتن الفاظ و خواندن آنها فاصله زيادى بوده است كه با توجه باينكه نشانه‌هاى اعراب و نقطه هم تا آن زمان وارد املاء عربى نشده بود بهتر روشن مى‌شود:

اكنون نمونه‌هائى از اختلاف خواندن و نوشتن در املاء قرآن و هم در كلمات فارسى را ملاحظه فرمائيد:

١- زكاة زكاة- خورشيد خرشيد ٢- صلاة صلات- خواب خاب ٣- قالوا قالوا- خواست خاست ٤- اؤلئك ألائك- كومك كمك و با اينكه املاء رسم الخط قرآن مجيد با املاء عربى فعلى در زبان عرب تفاوت بسيارى كرده است بعلاوه در قرآن املاءهاى شاذى هم وجود دارد كه با املاء معمولى خود قرآن هم تفاوت داشته و بهمان صورت ضبط شده است و از آن جمله كلمه «نشواء» بجاى «نشاء» در يكى دو جاى از قرآن رسم الخط عثمانى.

بنا بر اين مقصود از خطاء كاتب قرآن اينست كه در اينجا بكلمه ذو عدل از نظر رسم الخط يك الف افزوده مانند الف كه بعد از واو جمع افزوده مى‌شود.

٢- اين خطاء توام با خطاى در تلفظ باشد و مقصود اين باشد كه كلمه ذو عدل بوده است با ضم ذال و سكون واو ولى كاتبان قرآن بخطا آن را ذوا عدل نوشته‌اند بفتح ذال و واو با الف ساكنه و همان طور هم قرائت كرده‌اند ولى اظهر همان وجه اول است بدو دليل:

١- ظاهر تعبير حديث همين است كه خطاء در كتابت شده است نه در قرائت و تلفظ.

٢- خطاء در قرائت و تلفظ كلمات قرآن بوجهى كه قرآن تلقى شود و موجب تحريف قرآن مجيد است بزياده و ما در كتاب قرآن اصول كافى توضيح داديم كه تحريف بزياده از يك نقطه و اعراب ببالا در قرآن روا نيست و پديد نشده است و چون قرائت ذوا عدل هم در شمار قراءات سبعه و ثابته است بهيچ وجه نميتوان گفت غلط و خطا وارد قرآن شده است و اينكلمه خطا، در قرآن مجيد ثبت شده است و فتح باب غلط در كلمات قرآن مجيد خرق ناموس مقدس اسلامست و مردود است بنا بر اين بايد گفت هر دو قرائت صحيح است و هر دو در قرآنست و ما در كتاب قرآن از اصول كافى توضيح داديم كه برخى كلمات قرآن مجيد تعدد نزول داشته است و اين تعدد نزول كه بمنزله نسخه بدل خود مصنف كتاب است منشأ اختلاف در قرائت شده است.