داستان واقفيه را كه از امام هشتم دست بر داشتند با اينكه از طرف امام كاظم (ع) منصوب و معين شده بود بداستان گوساله پرستان تشبيه كرده است كه از فرمان خليفه منصوص موسى سرتافتند و بپرستيدن گوساله شتافتند و بگفته هرون برنگشتند و گفتند «ما پيوسته بگرد گوساله بگرديم و او را بپرستيم تا موسى نزد ما برگردد» و همچنين موسى بن جعفر امام رضا (ع) را در ميان آنان خليفه ساخت هنگامى كه بعراق رفت و او را معين كرد و چون امام كاظم (ع) وفات كرد وصى او را ترك گفتند و از او اطاعت نكردند و متوقف شدند و گفتند پيوسته بر اين وضع بمانيم تا موسى پيش ما بازگردد زيرا او غايب شده و نمرده و ممكنست مقصود از موسى در حديث همان امام كاظم باشد بر سبيل اقتباس از آيه ولى بعيد است.

گويد سپس ابن السراج گفته كه ابن قياما در آخر اعتراف بمردن امام كاظم (ع) كرده است و اين براى آنست كه هنگام مرگش وصيت كرد هر چه از او بماند تا همان پيراهنى كه در تن دارد از ورثه امام كاظم (ع) باشد و نگفت از خود امام كاظم (ع) باشد و اين خود اعتراف است ولى چه سودى برده است از اين و از آنچه گفته است.

قوله‌

«و اى شى‌ء ينفعه»

بيسودى اين اعتراف براى اينست كه توأم با اعتراف بامامت امام رضا (ع) نبوده و يا اينكه چون مردم بسيارى را گمراه كرده است اين توبه به شخص او سودى نبخشيده است.

پندهاى لقمان در آداب مسافرت‌

٥٤٧-

از حماد از امام صادق (ع) فرمود: لقمان بپسرش گفت هر گاه با مردمى سفر كردى با آنها در هر كارى بسيار مشورت كن چه در باره كار خودت باشد و چه در باره كار آنان و بسيار در تو روى آنها لب‌خند بزن و خود را شاد جلوه بده و در توشه خود كريم و بخشنده باش و هر گاه از تو دعوت كردند بپذير و هر گاه از تو يارى و كمك خواستند بآنها كمك بده و در سه چيز بر آنها غالب شو در بسيار خاموش بودن و در بسيار نماز خواندن و در بذل هر چه دارى از چهارپا و مال و توشه و هر گاه تو را گواه گرفتند بر حق و درست براى آنها گواه شو و هر گاه با تو مشورتى كردند بكوش كه نظر خوبى بدهى و تصميم نگير تا خوب بررسى كنى و خوب انديشه و تأمل كنى و در باره هيچ مشورتى جواب مده‌