ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٢٨ - شرح

٣٩٤-

فرمود (ع): هرگز رسول خدا (ص) بكنه خرد و عمق ادراك خود با بنده‌هاى خدا سخن نگفت رسول خدا (ص) فرمود: ما گروه پيمبران دستور داريم كه با مردم در خور خردمندى آن‌ها سخن گوئيم.

شرح-

از مجلسى ره- از اين حديث برآيد كه بناچار بايد آنچه در خور مردمى نيست و دلپذير آن‌ها نميگردد از آن‌ها نهان داشت.

دستورى از امام صادق در اظهار عقيده‌

٣٩٥-

از مالك بن عطيه گويد به امام صادق (ع) گفتم: من مردى از طائفه بجيله‌ام و دين داريم براى خدا عز و جل بر پايه دوستى و پيروى از شماها است و بسا كسى كه مرا نشناسد از من پرسد كه: تو از كدام مردمى؟ من گويم مردى عربم و از تيره بجيله‌ام گناهى دارم كه ديگر نگويم دوستدار بنى هاشمم و وابسته بآنهايم؟

در پاسخ فرمود: نه مگر نيست كه دل و خواهشت اينست كه از دوستداران ما و پيروان ما هستى.

گفتم: چرا بخدا فرمود اينكه ميگوئى من مردى از عربم براى تو گناهى ندارد تو در نژاد و خاندان مردى از عربى و جزء دفتر آن‌ها و در شمار آنانى، و در ديانت و آنچه در دفتر دين وارد است و بدان براى خدا عز و جل ديندارى كنى در اطاعت مائى و از ما اخذ احكام ميكنى؟ تو از دوستان ما هستى و از ما هستى و رو بسوى ما دارى.

شرح-

از مجلسى ره- قوله‌

«في العدد»

يعنى در عداد آنهائى يا از اعوان و اتباع ما هستى پايان نقل از مجلسى ره.

من گويم- ظاهرا مقصود سؤال اينست كه سكوت از معرفى مذهب از باب توريه است و اظهار خلاف واقعيست و آيا گناهى دارد يا نه؟