ياد كرده است كه مرا به يك شهرى فرستد كه در آن انيسى نبينم و آوازى نشنوم و براستى كه من جز خدا عز و جل را نخواهم كه يارم باشد و با انس بخدا مرا هراس و غربتى نيست خدا مرا بس. نيست شايسته پرستشى جز او بر او توكل دارم و او است پروردگار عرش عظيم و صلى اللَّه على سيدنا محمد و آله الطيبين.

شرح-

از مجلسى ره- قوله‌ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ‌ يعنى هر روز خداوند در آفرينش تازه و تقدير و تغيير دادن وضع ممكنات و برآوردن حاجت و رفع گرفتارى و كربت و بالا بردن مقام مردمى و زبون كردن ديگران و روزى بخشيدن و پرورش دادن و امور ديگريست كه تعلق بقدرت و حكمت او دارد و مقصود تسليت ابى ذر است به اينكه اميد بتغيير وضع بايد داشت و خود را نگه داشت.

قوله‌

«انما الطاعة مع الجماعة»

يعنى بيشتر مردم پيرو جمعيتهايند و گرچه بر باطل روند بقرينه آنچه از عبارت آينده آن كه‌

(الملك لمن غلب)

باشد استفاده مى‌شود.

و ممكنست مقصود اين باشد كه طاعت خداوند با جماعت اهل حقست و بهمراهى ائمه بر حق و ملك و سلطنت دنيويه با كسيست كه پيروز شود و گر چه اهل باطل باشد.

قوله‌

«على اخيه»

مقصود وليد بن عقبه است كه برادر مادرى عثمان بوده است و او را والى كوفه كرده بود و زمخشرى و ديگران گفته‌اند هم او است كه در حال مستى با مردم نماز صبح را ٤ ركعت خواند و گفت آيا ميخواهيد براى شما در آن بيفزايم پايان نقل از مجلسى ره.

من گويم- ابو ذر از رجال بزرگ و مصلحان درجه اول اصحاب پيغمبر است كه درك كرد وظيفه دارد حقرا صريح و بى‌پروا بگويد و در برابر حكومت باطل قيام كند و فداكارى كند و بر اين پايه در شام برابر حكومت زورگوى معاويه قيام كرد و گرفتار شكنجه تبعيد از شام شد و در مدينه بر عليه عثمان قيام كرد و گرفتار تبعيد بربذه شد و در تبعيدگاه خود بمانند مبارزى مرد و در راه عقيده مقدس خود مبارزه كرد تا شهيد شد.

كلام در برخى از نشانه‌هاى ظهور

٢٥٢-

از عبد الرحمن بن مسلمه جريرى گويد بامام صادق (ع) گفتم مخالفان ما را سرزنش ميكنند و دروغزن شمارند كه گوئيم دو فرياد آسمانى خواهد بود، گويند از كجا فرياد حق از فرياد باطل جدا شود و ممتاز گردد اگر هر دو فرياد از آسمان باشد؟