كوثر فقه - محمدى خراسانى، على - الصفحة ٦١ - صحت عقد در صورت غلط ادا شدن لفظ

صحيح باشد و بر معناى مقصود دلالت كند كفايت مى‌كند؛ اگرچه از نظر عالم نحوى كه عرف خاص است غلط محسوب شود؛ خطابات قرآن به عرف عام است.

سؤال: آيا عقد و ايقاع بايد به عربى فصيح انشا شود يا به عربى محلى‌[١] نيز منعقد مى‌شود؟

پاسخ: مانعى ندارد به شرط اين‌كه در عرف خود آن‌ها بر معناى مورد نظر دلالت كند. اطلاق عقد و ايقاع در آيات و روايات نيز بيانگر همين مطلب است و اگر لازم بود حتماً بيان مى‌شد. اگرچه احتياط مستحب اين است كه به عربى صحيح و فصيح انشا شود.

فتواى چهار مذهب اهل سنّت نيز همانند نظر فقهاى بزرگى مثل آيت‌اللّه خوئى و امام راحل است؛ يعنى اهل سنّت نيز عربى بودن، ماضى بودن، صريح بودن، حقيقت بودن، صحيح و فصيح بودن را معتبر نمى‌دانند.[٢]

[١]. مثلًا لفظ فصيحِ« زوّجتُ» در گفتمان مصرى‌ها« زوّگتُ» و در گفتمان لبنانى‌ها« زوّژتُ» است.

[٢]. ر. ك: الفقه على المذاهب الأربعه، ج ٢، ص ١٥٥ ..