روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٥٩ - ترجمه

محمّد بن عمر الواقدىّ گفت به اسناد از زهرى كه:چون عمرو بن عبد ودّ اسب به خندق بجهانيد،ميان سلع و خندق اسب را ناورد مى‌داد و رجزى مى‌گفت.رسول -عليه السّلام-صحابه را گفت:

من لهذا الملعون ،كيست كه پيش اين ملعون شود؟ كس برنخاست مگر اميرالمؤمنين [١].گفت بنشين.دگرباره گفت:من له،كيست او را؟هم [٢]على برخاست.گفت:بنشين.سه‌ام [٣]بار گفت:من له؟هم او برخاست، و المسلمون كانّما على رءوسهم الطّير،و پنداشتى [٤]مسلمانان هريكى بر سر مرغى دارند،نمى‌يارست [٥]باز جنبيدن.به بار سه‌ام [٦]رسول [٧]على را پيش خواند و عمامه از سر او بر گرفت [٨]و عمامۀ خود به دست خود در سر او بست و تيغ خود به او داد و گفت:

امض لشأنك. آنگه گفت:

اللّهمّ اعنه ،بار خدايا يار او باش! جابر عبد اللّه انصارى گفت:من با على برفتم تا بنگرم ميان ايشان چه باشد.

چون على به او رسيد گفت:يا عمرو!شنيدم كه تو در جاهليّت گفتى [٩]هيچ‌كس نباشد كه مرا با خصلتى از سه خصلت خواند و الّا اجابت كنم او را با آن يا با يكى [١٠]از آن.

گفت:و آن چيست؟ گفت:آن‌كه اسلام آرى و گواى [١١]دهى كه خداى يكى است و محمّد رسول اوست.

گفت:اين را تأخير كن.دگر چه؟ گفت:بروى و ما را با اينان رها كنى.

گفت:تا زنان قريش گويند [١٢]عمرو از پسر ابو طالب ترسيد!دگر چيست؟