شامل مى‌شود، اما «سلطان مبين»، «معجزات برجسته» او همچون معجزه «عصا و يد بيضاء» است كه موجب سلطه آشكار او بر فرعون شد.
بعضى ديگر، «آيات» را به معنى «معجزات» و «سلطان مبين» را به معنى «سلطه قاهره و نفوذ الهى موسى» دانسته‌اند، كه مانع از قتل او و خاموش ساختن دعوتش گرديد.
هيچ يك از اين تفسيرها، مدرك روشنى ندارد، آنچه از آيات ديگر قرآن استفاده مى‌شود اين است كه «سلطان مبين» معمولًا، به معنى دليل روشن و محكمى است كه باعث سلطه آشكار مى‌گردد، چنان كه در آيه ٢٠ و ٢١ سوره «نمل» در داستان «سليمان» و «هدهد» مى‌خوانيم: «سليمان» مى‌گويد: «هدهد را نمى‌بينم، او چرا غائب شده؟ من او را كيفر سختى خواهم داد، يا او را ذبح مى‌كنم و يا «سلطان مبين» (دليل روشن) براى غيبت خود بياورد».
و در آيه ١٥ سوره «كهف» مى‌خوانيم: لَولا يَأْتُونَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطانٍ مُبِيْنٍ: «چرا آنها براى معبودهاى خود دليل روشنى نمى‌آورند»؟!
«آيات» نيز كراراً در قرآن به معنى «معجزات» آمده است.
بنابراين تعبير به «آيات» اشاره به «معجزات موسى» و «سلطان مبين» به معنى «منطق نيرومند» و دلائل دندان‌شكنى است كه موسى در برابر فرعونيان داشت.
به هر حال «موسى» هم مجهز به منطق عقل بود، و هم كارهاى خارق‌العاده‌اى كه نشانه ارتباط او با عالم ماوراء طبيعت بود انجام مى‌داد، ولى موضعگيرى سركشان فرعونى در مقابل او چيزى جز اين نبود كه، او را متهم به سحر و كذب مى‌كردند.
اتهام «سحر» در برابر آيات و معجزات، بود، و «تكذيب» در برابر