تفسير:
اين است پروردگار شما!
اين آيات، همچنان بحث از مواهب بزرگ الهى، و شمول آن نسبت به بندگان را، ادامه مى‌دهد، تا هم شناخت بيشترى به آنها عطا كند، و هم اميد افزون‌ترى، تا در پرتو آن، به مقام دعا بر آيند و از اجابت برخوردار شوند.
جالب اين كه، در آيات گذشته، سخن از «نعمت‌هاى زمانى»، يعنى شب و روز بود، و در اينجا سخن از «نعمت‌هاى مكانى»، يعنى قرارگاه زمين و سقف مرتفع آسمان است، مى‌فرمايد: «خداوند همان كسى است كه زمين را براى شما جايگاه مطمئن و آرامى قرار داد» «أَللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ قَراراً».
آرى، او تمام شرائطى را كه براى يك قرارگاه مطمئن، و آرام لازم است، در كره زمين، آفريده، محلى است ثابت و خالى از هر گونه تزلزل، هماهنگ با ساختمان روح و جسم انسان، داراى منابع گوناگون، مشتمل بر همه وسائل مورد نياز انسان، بسيار گسترده و مباح و رايگان.
سپس مى‌افزايد: «و آسمان را همچون سقف و قبه‌اى بالاى سر شما، قرار داد» «وَ السَّماءَ بِناءً».
«بِناء»، چنان كه «ابن منظور» در «لسان العرب» مى‌گويد: به معنى خانه‌هائى است كه اعراب باديه‌نشين، از آن استفاده مى‌كردند، مانند خيمه‌ها و سايبان‌ها و نظائر آن.
چه تعبير جالبى است كه، آسمان را به خيمه‌اى تشبيه كرده كه اطراف زمين را گرفته، البته منظور از «آسمان»، در اينجا بيشتر همان «جو و هواى» فشرده‌اى است كه گرداگرد زمين را فرا گرفته، و همچون خيمه‌اى بر تمام كره زمين، كشيده شده است.