أَوْلِياؤُكُمْ فِى الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِى الْآخِرَةِ».
در پنجمين بشارت مى‌گويند: «در بهشت براى شما هر چه بخواهيد از مواهب و نعمت‌ها فراهم است و هيچ قيد و شرطى در كار نيست» «وَ لَكُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ».
ششمين بشارت اين كه، نه تنها نعمت‌هاى مادى و آنچه دلخواه شما است به شما مى‌رسد، بلكه: «آنچه از مواهب معنوى طلب كنيد در اختيار شما است» «وَ لَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ».
***
و بالاخره هفتمين و آخرين مژده‌اى كه به آنها مى‌دهند اين است كه: شما ميهمان خدا در بهشت جاويدان او هستيد، و «همه اين نعمت‌ها به عنوان پذيرائى يك ميزبان از يك ميهمان گرامى از سوى پروردگار غفور و رحيم به شما ارزانى داشته مى‌شود» «نُزُلًا مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ».
***
نكته‌ها:
در اين آيات و تعبيرات كوتاه و پرمعنيش، نكته‌هاى ظريف و فراوانى نهفته است:
١- آيا نزول فرشتگان بر مؤمنان بااستقامت به هنگام مرگ و انتقال از اين عالم به جهان ديگر است؟ همان گونه كه جمعى از مفسران احتمال داده‌اند، يا در سه موقف «به هنگام مرگ» و «به هنگام ورود در قبر» و «به هنگام زنده شدن در رستاخيز» به سراغ آنها مى‌آيند؟
و يا اين كه اين بشارت‌ها دائمى و مستمر است كه با الهام‌هاى معنوى، اين حقايق را در گوش جان مؤمنان پيوسته مى‌خوانند، هر چند به هنگام مرگ يا