خودش.
و تعبير به عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ: «بر هركس از بندگانش بخواهد» نه به معنى اين است كه، بى‌حساب، موهبت وحى را به كسى مى‌دهد، چرا كه مشيت او، عين حكمت او است، هركس را شايسته اين مقام ببيند، مشمول اين فرمان مى‌سازد، همان گونه كه در آيه ١٢٤ سوره «انعام» مى‌خوانيم: أَللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ: «خداوند آگاهتر است كه رسالت خود را در كجا قرار دهد».
و اگر مى‌بينيم در بعضى از روايات، كه از طرق اهل بيت عليهم السلام رسيده، «روح» در آيه فوق، به «روح القدس» تفسير شده، و ويژه پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام معرفى گرديده، منافات با آنچه گفتيم ندارد، چرا كه «روح القدس»، همان روح مقدس و مقام معنوى والائى است كه، به صورت كامل در پيامبران و امامان معصوم عليهم السلام قرار دارد، و بسيار مى‌شود كه پرتوى از آن در وجود افراد ديگر تجلى مى‌كند، و «فيض روح القدس» هر گاه به آنها كمك نمايد، كلمات فوقالعاده و يا كارهاى مهم الهى انجام مى‌دهند. «١»
جالب اين كه، در آيات پيشين، سخن از «نزول باران و ارزاق جسمانى» در ميان بود، و در اينجا سخن از «نزول وحى و رزق روحانى» است.
اكنون ببينيم هدف از «القاى روح القدس»، بر پيامبران چيست؟ و آنها اين راه پر نشيب و فراز و طولانى و پرمشقت را، براى چه هدفى تعقيب مى‌كنند؟
در آخرين جمله آيه فوق، به اين سؤال پاسخ داده شده مى‌گويد: «هدف اين است كه مردم را از روز ملاقات انذار كند» «لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلاقِ».
روزى، كه بندگان، با پروردگارشان از طريق شهود باطنى ملاقات مى‌كنند.