آيات مورد بحث، سخن از چگونگى «غضب» پروردگار، بر افراد بى‌ايمان است، تا با قرينه مقابله، هر دو بحث روشن‌تر گردد.
نخست مى‌فرمايد: «كسانى را كه كافر شدند، روز قيامت صدا مى‌زنند كه عداوت و خشم پروردگار، نسبت به شما از عداوت و خشم شما به خودتان بيشتر است؛ چرا كه دعوت به سوى ايمان مى‌شديد، ولى راه كفر را پيش مى‌گرفتيد» «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمانِ فَتَكْفُرُونَ».
چه كسى آنها را چنين ندا مى‌كند؟ ظاهر اين است كه، «فرشتگان عذاب» براى ملامت و سرزنش و رسوا كردن آنها، چنين ندائى سر مى‌دهند، در حالى كه «فرشتگان رحمت»، همواره آماده اكرام و احترام مردم با ايمان و صالح، مى‌باشند.
اين احتمال نيز داده شده است كه، اين ندا از ناحيه بعضى از كفار نسبت به بعضى ديگر است، اما معنى اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد، و به هر حال، اين ندائى است كه در روز قيامت داده مى‌شود، و آيات بعد گواه روشنى بر اين معنى است.
«مَقْت» در لغت به معنى «بغض و عداوت شديد» است، اين آيه نشان مى‌دهد كه، افراد بى‌ايمان هر چند نسبت به خود، عداوت شديد پيدا مى‌كنند، خشم خداوند نسبت به آنها از آن هم شديدتر است.
اما اين كه منظور از «خشم و عداوت» كفار نسبت به خودشان، چيست؟ در اينجا دو تفسير وجود دارد.
نخست اين كه: آنها بزرگترين دشمنى را در حق خود، در دنيا انجام داده‌اند؛ چرا كه دست رد بر سينه مناديانِ توحيد زدند، نه تنها از چراغهاى هدايتِ الهى