كه آن را دوازدهمين تفسير براى اين حروف، مى‌توان شمرد، هر چند خود او آن را به عنوان يك احتمال و حدس بيان نموده است.
و خلاصه آن چنين است:
هنگامى كه سوره‌هائى را كه با «حروف مقطعه» آغاز مى‌شود مورد دقت قرار مى‌دهيم، مى‌بينيم سوره‌هائى كه با يك نوع حروف مقطعه آغاز مى‌شود، مطالب مشتركى دارند، فى المثل سوره‌هائى كه با «حم» شروع مى‌شود، بلافاصله بعد از آن جمله «تَنْزِيْلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ» يا چيزى كه به معنى آن است قرار گرفته، و سوره‌هائى كه با «الر» شروع مى‌شود، بعد از آن «تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ» و يا شبيه آن است.
و سوره‌هائى كه با «الم» آغاز مى‌گردد، به دنبال آن «ذلِكَ الْكِتابُ لارَيْبَ فِيْهِ»، يا مفهوم آن است.
از اينجا مى‌توان حدس زد كه ميان «حروف مقطعه»، و محتواى اين سوره‌ها ارتباط خاصى است، تا آنجا كه مثلًا سوره «اعراف» كه با «المص» شروع شده، مضمون و محتوايش جامع ميان مضمون سوره‌هاى «الم» و سوره «ص» است.
البته، اين ارتباط، ممكن است بسيار عميق و دقيق باشد، و افهام عادى به آن راه نيابد.
و شايد، اگر آيات اين سوره‌ها را در كنار هم بچينيم، و با هم مقايسه كنيم مطالب تازه‌اى براى ما در اين زمينه كشف شود. «١»
تفسير ديگرى كه قبلًا نيز به آن اشاره كرده‌ايم، اين است كه: اين حروف ممكن است اشارات و رموزى براى نام‌هاى خدا و نعمت‌هاى او، و مسائل ديگر