بعضى از اين امور داخل در ايامى كه در آيات فوق آمده است نخواهد بود و اين با نظام آيات تناسب ندارد.
***
بعد از پايان سخنان مربوط به آفرينش زمين و مراحل تكاملى آن، به بحث از آفرينش آسمان‌ها، پرداخته مى‌فرمايد: «سپس اراده آفرينش آسمان نمود، در حالى كه به صورت دود بود، به آسمان و زمين فرمود: به وجود آئيد و شكل گيريد، چه از روى طاعت و چه اكراه» «ثُمَّ اسْتَوى‌ إِلَى السَّماءِ وَ هِىَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً».
«آنها گفتند ما از روى طاعت و امتثالِ فرمان مى‌آئيم» «قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ».
***
«در اين هنگام، خداوند آنها را به صورت هفت آسمان، در دو روز آفريد و كامل كرد» «فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ».
«و در هر آسمان، آنچه را مى‌خواست امر و فرمان داد» و موجودات و مخلوقات مختلف را در آنها آفريد، و به آنها نظام بخشيد «وَ أَوْحى‌ فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها».
«و آسمان پائين را با چراغ‌هاى ستارگان زينت بخشيديم، و با شهاب‌ها از استراق سمع شياطين حفظ كرديم» «وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ حِفْظاً».
آرى «اين است، تقدير خداوند قادر و دانا» «ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ».
***
در اين دو آيه نكات مهمى است كه بايد مورد توجه قرار گيرد:
١- تعبير به «ثُمَّ» (سپس) معمولًا براى تأخير در زمان مى‌آيد، ولى گاه به معنى تأخير در بيان مى‌باشد.