مَرْبُوطَةٌ كُلُّ مَدِيْنَةٍ إِلى‌ عَمُودٍ مِنْ نُورٍ: «اين ستارگانى كه در آسمان است شهرهائى همچون شهرهاى زمين‌اند، هر شهرى با شهر ديگر (هر ستاره‌اى با ستاره ديگر) با ستونى از نور مربوط است». «١»
روايات متعدد ديگرى نيز، در اين زمينه نقل شده است (براى اطلاع بيشتر مى‌توان به كتاب «أَلْهَيْئَةُ وَ الاسْلامُ» مراجعه كرد).
***
از آنجا كه در آيات گذشته، سخن از رحمت خدا در ميان بود، و اين سخن طبعاً اين سؤال را برمى‌انگيزد: اين مصائبى كه ما با آن دست به گريبانيم از كجا است؟
آيه بعد، به اين سؤال پاسخ مى‌گويد: كه «آنچه از مصائب و ناملايمات به شما رسد به خاطر اعمالى است كه خود انجام داده‌ايد» «وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ».
تازه اين تمام مجازات اعمال نارواى شما نيست؛ چرا كه «بسيارى از كارهاى شما را مورد عفو قرار مى‌دهد» «وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ».
***
مصائبى كه دامان ما را مى گيرد
در اين آيه، نكاتى است كه بايد به آن توجه داشت:
١- اين آيه، به خوبى نشان مى‌دهد، مصائبى كه دامنگير انسان مى‌شود يك نوع مجازات الهى و هشدار است (هر چند استثنائاتى دارد كه بعداً به آن اشاره خواهد شد) و به اين ترتيب، يكى از فلسفه‌هاى حوادث دردناك و مشكلات