زندگى روشن مى‌شود.
جالب اين كه، در حديثى از اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم: كه پيامبر گرامى خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خَيْرُ آيَةٍ فِي كِتابِ اللَّهِ هذِهِ الْآيَةُ! يا عَلِىُّ! ما مِنْ خَدْشِ عُودٍ، وَ لانَكْبَةِ قَدَمٍ إِلَّا بِذَنْبٍ، وَ ما عَفَى اللَّهُ عَنْهُ فِى الدُّنْيا فَهُوَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِيْهِ وَ ما عاقَبَ عَلَيْهِ فِى الدُّنْيا فَهُوَ أَعْدَلُ مِنْ أَنْ يُثَنِّىَ عَلى‌ عَبْدِهِ: «اين آيه (وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيْبَةٍ ...) بهترين آيه در قرآن مجيد است، اى على! هر خراشى كه از چوبى بر تن انسان وارد مى‌شود، و هر لغزش قدمى، بر اثر گناهى است كه از او سر زده، و آنچه خداوند در دنيا، عفو مى‌كند گرامى‌تر از آن است كه (در قيامت) در آن تجديد نظر فرمايد، و آنچه را كه در اين دنيا عقوبت فرموده، عادل‌تر از آن است كه در آخرت بار ديگر كيفر دهد»!. «١»
و به اين ترتيب، اين‌گونه مصائب، علاوه بر اين كه بار انسان را سبك مى‌كند، او را نسبت به آينده، كنترل خواهد نمود.
٢- گر چه ظاهر آيه عام است و همه مصائب را در بر مى‌گيرد، ولى مطابق معمول، در عمومات استثناهائى وجود دارد، مانند مصائب و مشكلاتى كه دامنگير انبياء و ائمه معصومين عليهم السلام مى‌شد، كه براى ترفيع مقام يا آزمايش آنها بود.
و همچنين، مصائبى كه گريبان غير معصومين را مى‌گيرد و جنبه آزمون دارد.
و يا مصائبى كه بر اثر ندانم‌كارى‌ها و عدم دقت و مشورت و سهل‌انگارى، در امور حاصل مى‌شود، كه اثر تكوينى اعمال خود انسان است.
و به تعبير ديگر، جمع ميان آيات مختلف قرآن، و روايات ايجاب مى‌كند كه