و هرگز سير نخواهند شد!
ولى تفسير اول كه از سوى بسيارى از مفسران انتخاب شده، صحيح‌تر به نظر مى‌رسد، چرا كه تعبير «يَبْغُونَ فِى الارْضِ» كراراً در آيات قرآن، به معنى فساد و ظلم در زمين آمده است، مانند: «فَلَمَّا أَنْجاهُمْ إِذا هُمْ يَبْغُونَ فِى الارْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ» «١»
و «إِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَظْلِمُون النَّاسَ يَبْغُونَ فِى الارْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ». «٢»

درست است كه «بغى» به معنى «طلب» نيز آمده، اما هنگامى كه با «فِى الارْضِ»، همراه شود، به معنى فساد و ظلم در زمين است.
***
در اينجا دو سؤال پيش مى‌آيد:
نخست اين كه: اگر برنامه تقسيم روزى چنين است، پس چرا گروهى را مى‌بينيم كه روزى فراوان دارند و طغيان و فساد كرده‌اند و دنيا را به تباهى كشانده‌اند و خداوند جلو آنها را نگرفته، هم در مقياس افراد و هم در مقياس دولت‌هاى غارتگر زورگو.
در پاسخ اين سؤال، بايد به اين نكته توجه داشت كه گاه گسترش روزى وسيله‌اى است براى امتحان و آزمايش، چرا كه همه انسان‌ها بايد در اين جهان آزمايش شوند، گروهى نيز با ثروت، آزمايش مى‌شوند.
و گاه به خاطر اين است كه هم خودشان و هم انسان‌هاى ديگر بدانند كه ثروت خوشبختى نمى‌آفريند، شايد راه را پيدا كنند، و به سوى خدا باز گردند، هم اكنون جامعه‌هائى را مى‌بينيم كه غرق انواع نعمت و ثروت و رفاهند، و در