«سَواءً لِلسَّائِلِينَ». «١»

به اين ترتيب، خداوند، نيازمندى‌هاى همه نيازمندان را پيش بينى كرده، و براى همه آنها آنچه لازم بوده است آفريده، و هيچ كم و كاستى در آن وجود ندارد، همان گونه كه در آيه ٥٠ سوره «طه» مى‌گويد: رَبُّنَا الَّذِى أَعْطى‌ كُلَّ شَىْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى‌: «پروردگار ما كسى است كه به هر موجودى آنچه آفرينش او اقتضا داشت عطا كرد، و سپس او را در مسيرش هدايت نمود».
منظور از «سائِلِين» در اينجا ممكن است انسان‌ها بوده باشند، يا اعم از انسان‌ها و حيوانات و گياهان، (و اگر به صورت جمع عاقل ذكر شده به اصطلاح از باب «تغليب» است).
مطابق اين تفسير، نه تنها نياز انسان‌ها بلكه نياز حيوانات و گياهان را از آغاز در زمين پيش‌بينى كرده، و آنچه براى ادامه حياتِ آنها لازم بوده، آفريده است.
در اينجا سؤال مهمى مطرح است، و آن اين كه:
چگونه، در آيات فوق آفرينش زمين را در دو روز، و كوهها و بركات و غذاها در چهار روز، و در دنباله اين آيات، آفرينش آسمان‌ها را نيز در دو روز ذكر كرده، كه مجموعاً هشت روز مى‌شود؟ در حالى كه در آيات فراوانى از قرآن مجيد، آفرينش آسمان‌ها و زمين مجموعاً در شش روز، يا به تعبير ديگر، در