و بايد چنين باشد زيرا:
«زكات» يكى از عوامل مهم عدالت اجتماعى، و مبارزه با فقر و محروميت، و پر كردن فاصله‌هاى طبقاتى، و تقويت بنيه مالى حكومت اسلامى، و پاك‌سازى روح و جان از حب دنيا و مال‌پرستى، و خلاصه وسيله بسيار مؤثرى براى قرب الهى است.
در بسيارى از روايات اسلامى تعبيراتى آمده است كه نشان مى‌دهد «ترك زكات»، در سر حد كفر است و شبيه تعبيرى است كه در آيات فوق آمده، به عنوان نمونه:
١- در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم از جمله وصاياى پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام اين بود: يا عَلِىُّ كَفَرَ بِاللَّهِ العَظِيمِ مِنْ هذِهِ الامَّةِ عَشَرَةٌ، وَ عَدَّ مِنْهُمْ، مانِعُ الزَّكاةِ ... ثُمَّ قالَ يا عَلِىُّ! مَنْ مَنَعَ قِيراطاً مِنْ زَكاتِ مالِهَ فَلَيْسَ بِمُؤْمِنٍ وَ لامُسْلِمٍ وَ لاكَرامَةَ، يا عَلِىُّ! تارِكُ الزَّكاتِ يَسْئَلُ اللَّهَ الرِّجْعَةَ إِلَى الدُّنْيا، وَ ذلِكَ قَولُهُ عَزَّوَجَلَّ حَتّى‌ إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ ...: «اى على! ده طايفه از اين امت، به خداوند بزرگ كافر شده‌اند، و يكى از اين ده گروه را مانع الزكات شمرد ... سپس فرمود: اى على! هر كس قيراطى از زكاتِ مالش را نپردازد، نه مؤمن است و نه مسلمان و ارزشى در پيشگاه خدا ندارد، اى على! تارك الزكات، به هنگام مرگ تقاضاى بازگشت به اين دنيا (براى جبران گناه عظيم خود مى‌كند اما پذيرفته نمى‌شود) و اين همان است كه خداوند در قرآن به آن اشاره فرموده: «زمانى كه مرگ يكى از آنها فرا رسد مى‌گويد پروردگارا! مرا بازگردانيد» (اما پاسخ منفى مى‌شنود) ....». «١»