سومين ويژگى آن روز، حاكميت مطلقه پروردگار است، چنان كه در دنباله همين آيه، مى‌فرمايد: «در آن روز، گفته مى‌شود، حكومت و ملك امروز براى كيست»؟ «لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ».
و در پاسخ مى‌گويند: «از آن خداوند واحد قهار است» «لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ».
اين سؤال را چه كسى مطرح مى‌كند؟ و آن جواب را چه كسانى مى‌گويند؟
در آيه سخنى از آن به ميان نيامده است.
بعضى گفته‌اند: سؤال از ناحيه پروردگار مطرح مى‌شود، و جواب را همه مؤمنان و كافران مى‌گويند. «١»
بعضى نيز گفته‌اند: سؤال و جواب هر دو از ناحيه خداست. «٢»
و بعضى معتقدند: منادى الهى، اين سؤال را آشكارا مطرح مى‌كند، و خود او نيز پاسخ مى‌گويد.
ولى، ظاهر اين است كه اين سؤال و جواب، از سوى فرد خاصى عنوان نمى‌شود، سؤالى است كه از سوى خالق و مخلوق، فرشته و انسان، مؤمن و كافر و از تمام ذرات وجود و در و ديوار عالم هستى، بدون استثناء مطرح است، و همگى نيز با زبان حال به آن پاسخ مى‌گويند، يعنى به هر جا بنگرى آثار حاكميت او نمايان است، و بر هر چه نگاه كنى، نشانه‌هاى قاهريت او در آن ظاهر است.
به زمزمه هر ذره‌اى گوش فرا دهى «لِمَنِ الْمُلْكُ» مى‌گويد، و در پاسخ «لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ» از آن مى‌شنوى.
نمونه بسيار كوچك آن را در همين دنيا مى‌بينيم كه گاه، به هنگام ورود در يك خانه، يا يك شهر و يك كشور، ظهور و حضور و قدرت فرد معينى را در