اراده خداوند، بر اين تعلق گرفته بود، كه علاوه بر هدايت تو به اين كتاب بزرگ آسمانى، و تعليمات آن، بندگان ديگرش را در پرتو اين نور آسمانى، هدايت كند، و شرق و غرب جهان، بلكه تمام قرون و اعصار را تا پايان، زير پوشش آن قرار دهد.
بعضى از كج انديشان، چنين پنداشته‌اند كه، اين جمله نشان مى‌دهد:
پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از نبوت، ايمان به خدا نداشت، در حالى كه معنى آيه روشن است، مى‌گويد: قبل از نزول قرآن، قرآن را نمى‌دانستى، و به محتواى و تعليمات آن آگاهى و ايمان نداشتى، اين تعبير هيچ منافاتى با اعتقاد توحيدى پيامبر صلى الله عليه و آله، و معرفت عالى او و آشنائيش به اصول عبادت و بندگى او ندارد، خلاصه، عدم آگاهى به محتواى قرآن مطلبى است و عدم «معرفة اللَّه» مطلب ديگر.
زندگى شخص پيامبر صلى الله عليه و آله، قبل از دوران نبوت كه در كتب تاريخ آمده است، نيز گواه زنده اين معنى است، و از آن روشن‌تر، سخنى است كه از اميرمؤمنان على عليه السلام در نهج البلاغه آمده: وَ لَقَدْ قَرَنَ اللَّهُ بِهِ صلى الله عليه و آله مِنْ لَدُنْ أَنْ كَانَ فَطِيماً أَعْظَمَ مَلَكٍ مِنْ مَلائِكَتِهِ يَسْلُكُ بِهِ طَرِيقَ الْمَكَارِمِ وَ مَحَاسِنَ أَخْلَاقِ الْعَالَمِ لَيْلَهُ وَ نَهَارَهُ: «از همان زمان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله از شير باز گرفته شد، خداوند بزرگ‌ترين فرشته از فرشتگانش را با او قرين ساخت، تا شب و روز، وى را به راه‌هاى مكارم، و طرق اخلاق نيك سوق دهد». «١»
در پايان آيه، مى‌افزايد: «به طور مسلّم تو به سوى راه مستقيم، مردم را هدايت مى‌كنى» «وَ إِنَّكَ لَتَهْدِي إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ».
نه تنها قرآن نورى براى تو است كه نورى براى همگان است، و وسيله