داراى مقام نبوت بوده، گاه فرشتگان با او سخن مى‌گفتند، و صداى آنها را مى‌شنيد، و گاه در رؤياى صادقه به او الهام الهى مى‌شد، و بعد از چهل سال، به مقام رسالت رسيد، و قرآن و اسلام رسماً بر او نازل شد، او شش دليل بر اين معنى ذكر مى‌كند كه بعضى از آنها با آنچه در بالا آورديم هماهنگ است (توضيح بيشتر را مى‌توانيد در جلد ١٨ بحار الانوار صفحه ٢٧٧ به بعد مطالعه كنيد).
***
٢- پاسخ به يك سؤال
به دنبال اين بحث، اين سؤال مطرح مى‌شود كه با توجه به آنچه درباره ايمان و اعمال پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از نبوت گفته شد؛ چرا در آيه فوق مى‌فرمايد: ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الإِيمانُ: «تو قبلًا نمى‌دانستى قرآن و ايمان چيست»!
گر چه پاسخ اين سؤال را به طور فشرده، به هنگام تفسير آيه بيان كرديم ولى شايسته است توضيح بيشترى در اين زمينه داده شود:
منظور اين است، پيامبر صلى الله عليه و آله قبل از نزول قرآن و تشريع شريعت اسلام، از جزئيات اين آئين و محتواى قرآن خبر نداشت.
اما در مورد «ايمان» با توجه به اين كه بعد از «كتاب» ذكر شده، و با توجه به جمله‌هائى كه بعد از آن در آيه آمده، روشن مى‌شود كه منظور «ايمان به محتواى اين كتاب آسمانى» است، نه ايمان به طور مطلق، بنابراين تضادى با آنچه گفته شد، ندارد و نمى‌تواند دستاويزى براى بيماردلانى كه مى‌خواهند نفى ايمان به طور مطلق از پيامبر صلى الله عليه و آله كنند، و حقايق تاريخى را ناديده بگيرند، بوده باشد.
بعضى از مفسران، پاسخ‌هاى ديگرى نيز از اين سؤال داده‌اند از جمله:
الف: منظور از ايمان تصديق و اعتقاد به تنهائى نيست، بلكه مجموع اعتقاد و اقرار به زبان و اعمال است كه در تعبيرات اسلامى بر آن اطلاق شده است.