توانائى اظهار آن را ندارند» «كاظِمِينَ».
«كاظم» از ماده «كظم» در اصل به معنى «بستن دهان مشكى است كه پر از آب باشد» سپس در مورد كسانى كه از خشم و غضب پر مى‌شوند، اما به دلائل مختلفى آن را اظهار نمى‌دارند، اطلاق شده است.
اگر انسان گرفتار اندوه و غم جانكاهى شود، اما بتواند فرياد كند، ممكن است كمى آرام گيرد، اما افسوس كه در آنجا حتى جاى فرياد و نعره زدن نيست، آنجا صحنه بروز همه اسرار نهان و پيشگاه داورى حق، و محضر عدل پروردگار، و حضور جمع خلايق است، فرياد چه سودى دارد؟!
چهارمين توصيف اين كه: «براى ستمكاران دوستى وجود ندارد» «ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ».
آن گروه از دغل دوستان، كه همچون مگسان گرد شيرينى، به هنگام قدرت اطراف آنها را گرفته بودند، و با تملّق و چاپلوسى خود را يارانى وفادار و جانثار، و يا غلامانى خانه‌زاد، معرفى مى‌كردند، همه گرفتار كار خويشند، و به ديگرى نمى‌پردازند، آرى در آن روز نه دوستى براى انسان وجود دارد، و نه غمخوارى براى درد دل كردن.
در پنجمين توصيف مى‌فرمايد: «و نه شفاعت‌كننده‌اى كه شفاعتش پذيرفته شود» «وَ لاشَفِيعٍ يُطاعُ».
چرا كه شفاعت شافعان راستين، مانند انبياء و اولياء نيز به اذن پروردگار است، و به اين ترتيب، قلم بطلان بر پندار بت‌پرستان كه بتها را شفعاى خود در پيشگاه خدا مى‌دانستند مى‌كشد.
***
در ششمين توصيف، يكى از اوصاف خدا را بيان مى‌كند كه در ضمن،