دوزخ قرارگاهشان است» و رهائى از آن امكان‌پذير نيست «فَإِنْ يَصْبِرُوا فَالنَّارُ مَثْوىً لَهُمْ». «١» «مَثْوى‌» از ماده «ثَوى‌» (بر وزن هَوى‌) به معنى قرارگاه و محل استقرار است.
اين آيه در حقيقت شبيه آيه ١٦ سوره «طور» است كه مى‌گويد: إِصْلَوْها فَاصْبِرُوا أَوْ لاتَصْبِرُوا سَواءٌ عَلَيْكُمْ: «در آتش دوزخ وارد شويد، مى‌خواهيد صبر كنيد، يا نكنيد تفاوتى براى شما نمى‌كند» و همچون آيه ٢١ سوره «ابراهيم»:
سَواءٌ عَلَيْنا أَ جَزِعْنا أَمْ صَبَرْنا ما لَنا مِنْ مَحِيْصٍ: «براى ما يكسان است خواه صبر كنيم يا نكنيم، راه نجاتى نيست».
سپس براى تأكيد اين مطلب مى‌افزايد: «و اگر آنها تقاضاى رضايت و عفو پروردگار كنند، به جائى نمى‌رسد و مورد عفو قرار نمى‌گيرند» «وَ إِنْ يَسْتَعْتِبُوا فَما هُمْ مِنَ الْمُعْتَبِينَ».
«يَسْتَعْتِبُونْ» در اصل از «عِتاب» گرفته شده، كه به معنى اظهار خشونت است، و مفهومش اين است كه شخص گنهكار، خود را تسليم سرزنش‌هاى صاحب حق كند، تا او را مورد عفو قرار دهد و راضى گردد، و لذا اين ماده (اسْتِعْتاب) به معنى «استرضاء» و تقاضاى عفو نيز به كار مى‌رود. «٢»
***
سپس، به مجازات دردناك دنيوى آنها اشاره كرده، مى‌فرمايد: «ما براى آنها دوستان و همنشينان بدانديش و زشت سيرت قرار داديم، كه زشتى‌ها را از پيش‌رو و پشت‌سر همه چيز را در نظر آنان زينت دادند»، زشتى‌ها را زيبائى، و بدى‌ها را نيكى معرفى نمودند «وَ قَيَّضْنا لَهُمْ قُرَناءَ فَزَيَّنُوا لَهُمْ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما