سياحتش در زمين، يا به خاطر اين كه بيماران را با دست خود «مسح» مى‌كرد، و آنها را به فرمان خدا شفا مى‌داد، و هم بر «دجّال» اطلاق گرديده است، به خاطر اين كه يك چشم بيشتر ندارد، و جاى چشم ديگرش «ممسوح» و صاف است.
احتمال دارد، يهود از فرط عصبانيت به خاطر شكست‌هاى پى در پى بعد از ظهور پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، به راستى در انتظار «دجّال»، آن مرد دروغگو و فريبكار، بودند تا با او هم‌صدا شوند، و خود را از دست پيامبر صلى الله عليه و آله و يارانش خلاص كنند!
يا اين كه در انتظار مسيح عليه السلام بودند، چنان كه از «قاموس كتاب مقدس» استفاده مى‌شود كه، نه تنها مسيحيان كه يهوديان نيز در انتظار ظهور «مسيح» عليه السلام هستند، آنها معتقدند: «مسيح» با «دجّال» پيكار مى‌كند، و او را در هم مى‌كوبد و اين عقيده را مى‌خواستند بر ظهور اسلام منطبق سازند!
به هر حال، بعضى وجود اين شأن نزول را در مورد آيه فوق، دليل بر اين گرفته‌اند كه، آيه فوق و آيه ما بعد آن، در «مدينه» نازل شده، به خلاف ساير آيات اين سوره كه همه «مكّى» است، ولى از آنجا كه اصل شأن نزول ثابت نيست، به علاوه مفاد آن نيز مبهم است، اين نتيجه‌گيرى قابل قبول نيست.
***