مى‌گيرد.
آيات فوق شاهد گويائى براى اين واقعيت است.
در اين زمينه، روايات زيادى در منابع اسلامى وارد شده كه به گوشه‌اى از آن، براى تكميل اين بحث اشاره مى‌كنيم:
١- در يكى از خطبه‌هاى «نهج البلاغه» آمده است: ما كانَ قَوْمٌ قَطُّ فِي غَضِّ نِعْمَةٍ مِنْ عَيْشٍ، فَزالَ عَنْهُمْ، إِلَّا بِذُنُوبٍ اجْتَرَحُوها، لِأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيْدِ، وَ لَوْ أَنَّ النَّاسَ حِيْنَ تَنْزِلُ بِهِمُ النِّقَمُ، وَ تَزُولُ عَنْهُمُ النِّعَمُ، فَزِعُوا إِلى‌ رَبِّهِمْ بِصِدْقٍ مِنْ نِيَّاتِهِمْ، وَ وَلَهٍ مِنْ قُلُوبِهِمْ، لَرَدَّ عَلَيْهِمْ كُلَّ شارِدٍ، وَ أَصْلَحَ لَهُمْ كُلَّ فاسِدٍ: «هيچ ملتى از آغوش ناز و نعمت زندگى، گرفته نشد، مگر به واسطه گناهانى كه انجام دادند، زيرا خداوند هرگز به بندگانش ستم روا نمى‌دارد، هرگاه مردم در موقع نزول بلاها و سلب نعمت‌ها با صدق نيت به پيشگاه خدا تضرع كنند، و با دل‌هاى پراشتياق و آكنده از مهر خدا، از او درخواست جبران نمايند، مسلماً آنچه از دستشان رفته، به آنها باز مى‌گرداند و هر گونه مفسده‌اى را براى آنها اصلاح مى‌كند». «١»
٢- در «جامع الاخبار» حديث ديگرى از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل شده است كه فرمود: إِنَّ الْبَلاءَ لِلْظَّالِمِ أَدَبٌ، وَ لِلْمُؤْمِنِ إِمْتِحانٌ، وَ لِلْأَنْبِياءِ دَرَجَةٌ وَ لِلْأَوْلِياءِ كَرامَةٌ: «بلاها براى ظالم تأديب است، و براى مؤمنان امتحان، و براى پيامبران درجه، و براى اولياء كرامت و مقام است». «٢»
اين حديث، شاهد گويائى است براى آنچه در مورد استثناهاى آيه، بيان كرديم.