١٩ أَللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْقَوِىُّ الْعَزِيزُ
٢٠ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِى الآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ
ترجمه:
١٩- خداوند نسبت به بندگانش لطف (و آگاهى) دارد، هر كس را بخواهد روزى مى‌دهد و او قوى و شكست‌ناپذير است!
٢٠- كسى كه زراعت آخرت را بخواهد، به كشت او بركت و افزايش مى‌دهيم و بر محصولش مى‌افزائيم؛ و كسى كه فقط كشت دنيا را بطلبد؛ كمى از آن به او مى‌دهيم اما در آخرت هيچ بهره‌اى ندارد!
تفسير:
مزرعه دنيا و آخرت
از آنجا كه، در آيات قبل بحثى از عذاب شديد خداوند به ميان آمد، و نيز تقاضائى از ناحيه منكران معاد مطرح شده بود، كه چرا قيامت زودتر بر پا نمى‌شود؟ نخستين آيه مورد بحث براى آميختن آن «قهر» با «لطف»، و براى پاسخگوئى به شتاب كردن بى‌معنى منكران معاد، مى‌فرمايد: «خداوند نسبت به بندگانش لطيف است، و داراى لطف و مرحمت» «أَللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ».
اگر در يك جا تهديد به عذاب شديد مى‌كند، در جاى ديگر وعده لطف