قابل توجه اين كه «غيث»- چنان كه بسيارى از مفسران و بعضى از اهل لغت تصريح كرده‌اند- به معنى «باران نافع» است، در حالى كه «مطر» به هر گونه باران گفته مى‌شود، خواه نافع باشد يا غير نافع.
و لذا به دنبال آن، جمله «وَ يَنْشُرُ رَحْمَتَهُ» (رحمت خود را گسترش مى‌دهد) آمده است.
چه تعبير زيبا و جامعى؟ رحمت خود را در زنده كردن زمين‌هاى مرده، در رويانيدن گياهان، در شستشوى هوا، در تأمين آب آشاميدنى انسان‌ها و موجودات زنده ديگر، و خلاصه در تمام زمينه‌ها، مى‌گستراند.
اگر انسان، بخواهد مفهوم اين جمله قرآنى را درك كند، بايد پس از نزول باران در يك ساعت آفتابى، قدم به كوه و دشت و بيابان بگذارد، و لطافت و زيبائى و طراوت را كه رحمت گسترده خدا است، در همه جا مشاهده كند.
اين استفاده از واژه «غيث»، شايد به خاطر آن باشد كه با ماده «غوث» كه به معنى «فريادرسى» است، ريشه مشترك دارد، و به همين دليل بعضى از مفسران، تعبير فوق را اشاره‌اى به هرگونه فريادرسى خداوند بعد از نوميدى‌ها و نشر رحمت او، دانسته‌اند. «١»
***
و باز به همين مناسبت، در آيه بعد، از يكى از مهم‌ترين آيات علم و قدرت پروردگار، سخن به ميان آورده مى‌گويد: «از آيات و نشانه‌هاى او است آفرينش آسمان‌ها و زمين و آنچه از جنبندگان در آنها خلق و پراكنده ساخته است» «وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ».