تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٠
شباهت زيادى دارند.
يكى مىگويد: به خاطر صدا زدن دوزخيان نسبت به بهشتيان است، چنان كه قرآن مىگويد: وَ نادى أَصْحابُ النَّارِ أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِيْضُوا عَلَيْنا مِنَ الْماءِ أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ: «دوزخيان، بهشتيان را صدا مىزنند كه، مقدارى از آب و روزيهائى كه خدا به شما داده است به ما ببخشيد»، آنها نيز در پاسخ مىگويند: إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُما عَلَى الْكافِرِينَ: «خداوند اينها را بر كافران تحريم كرده است». «١»
و يا به خاطر اين كه، مردم يكديگر را صدا مىزنند و به هم پناه مىبرند و از هم كمك مىخواهند.
و يا اين كه، فرشتگان آنها را براى حساب صدا مىزنند و آنها نيز از فرشتگان استمداد مىكنند.
و يا اين كه، مناديان محشر، ندا مىدهند: الا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِيْنَ: «لعنت خدا بر ظالمان است». «٢»
يا اين كه، مؤمن هنگامى كه نامه اعمال خود را مىبيند، از روى شوق فرياد مىزند: هآؤُمُ اقْرَؤُا كِتابِيَهْ: «اين نامه اعمال من است، بيائيد اى مردم و آن را بخوانيد»!. «٣»
و كافر در همين هنگام از وحشت فرياد مىكشد: يا لَيْتَنِى لَمْ اوتَ كِتابِيَهْ: «اى كاش نامه اعمالم را به دستم نمىدادند»!. «٤»
ولى مىتوان براى اين آيه معنى وسيعترى را در نظر گرفت كه «يوم التّناد»