در آيات مورد بحث، سخن از مؤمنانى است كه در ايمانشان راسخ و پا بر جا هستند، و خداوند به هفت پاداش و موهبت، كه براى آنها قرار داده، اشاره مى‌كند كه غالباً نقطه مقابل كيفرهاى گذشته است:
نخست مى‌گويد: «كسانى كه مى‌گويند پروردگار ما، اللَّه است، سپس بر سر گفته خود مى‌ايستند و كمترين انحرافى پيدا نمى‌كنند، و آنچه لازمه آن است در عمل و گفتار نشان مى‌دهند، فرشتگان الهى بر آنها نازل مى‌شوند كه نترسيد و غمگين مباشيد» «إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لاتَحْزَنُوا».
چه تعبير جامع و جالبى! كه در حقيقت همه نيكى‌ها و صفات برجسته را در بر دارد، نخست، دل به خدا بستن و ايمان محكم به او پيدا كردن، سپس تمام زندگى را به رنگ ايمان در آوردن و در محور آن قرار دادن. «١»
بسيارند كسانى كه دم از عشق به اللَّه مى‌زنند، ولى در عمل استقامت ندارند، افرادى سست و ناتوانند، كه وقتى در برابر طوفان شهوات قرار مى‌گيرند، با ايمان وداع كرده، و در عمل مشرك مى‌شوند، و هنگامى كه منافعشان به خطر مى‌افتد همان ايمان ضعيف و مختصر را نيز از دست مى‌دهند.
على عليه السلام در يكى از خطبه‌هاى «نهج البلاغه»، اين آيه را با عبارت گويا و پر معنائى تفسير مى‌كند، و بعد از تلاوت آن مى‌فرمايد: وَ قَدْ قُلْتُمْ «رَبَّنَا اللَّهُ» فَاسْتَقِيْمُوا عَلى‌ كِتابِهِ وَ عَلى مِنْهاجِ أَمْرِهِ وَ عَلىَ الطَّرِيْقَةِ الصَّالِحَةِ مِنْ عِبادَتِهِ، ثُمَّ لاتَمْرِقُوا مِنْها، وَ لاتَبْتَدِعُوا فِيْها، وَ لاتُخالِفُوا عَنْها: «شما گفتيد پروردگار ما «اللَّه» است، اكنون بر سر اين سخن پايمردى كنيد، بر انجام دستورهاى كتاب او،