اين دنيا را نيز شامل شود، چرا كه «يوم التّناد» مفهومش تنها «روز ندا دادن يكديگر» است، و اين تعبير نشانه نهايت عجز و بيچارگى است در زمانى كه كارد به استخوان مى‌رسد، و افرادى كه دستشان از همه جا بريده، يكديگر را صدا مى‌كنند و فريادشان به جائى نمى‌رسد.
در اين جهان نيز «يوم التّناد» فراوان است، روزهائى كه عذاب الهى نازل مى‌شود، روزهائى كه جامعه‌ها بر اثر گناهان و خطاهايشان، به بن بست كشيده مى‌شوند، روزهائى كه بحرانها و حوادث سخت، همه را تحت فشار قرار مى‌دهد، فرار مى‌كنند و پناهگاهى مى‌جويند اما پناهگاهى وجود ندارد، و همه فرياد مى‌كشند!
***
آيه بعد در تفسير «يوم التّناد» مى‌گويد: «روزى كه روى مى‌گردانيد و فرار مى‌كنيد، اما هيچ پناهگاه و نگهدارنده‌اى در برابر عذاب الهى براى شما نيست» «يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ ما لَكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ».
آرى، «كسى را كه خدا (بر اثر اعمالش) گمراه ساخته، هدايت كننده‌اى براى او نيست» «وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ».
آنها در اين دنيا از طريق هدايت گمراه مى‌شوند، و در حجابى از جهل و ضلالت فرو مى‌روند، و در آخرت از طريق بهشت و نعمتهاى الهى گمراه خواهند شد. تعبير فوق، ممكن است تلويحاً اشاره‌اى به گفتار فرعون باشد كه مى‌گفت: ما أَهْدِيْكُمْ إِلَّا سَبِيْلَ الرَّشادِ: «من شما را جز به راه هدايت و راستى دعوت نمى‌كنم». «١»