٢١ أَ وَ لَمْ‌يَسِيرُوا فِى الأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ كانُوا مِنْ قَبْلِهِمْ كانُوا هُمْ أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ آثاراً فِى الأَرْضِ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَ ما كانَ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ واقٍ
٢٢ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانَتْ تَأْتِيهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَكَفَرُوا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ إِنَّهُ قَوِىٌّ شَدِيدُ الْعِقابِ
ترجمه:
٢١- آيا آنها روى زمين سير نكردند تا ببينند عاقبت كسانى كه پيش از آنان بودند چگونه بود؟! آنها در قدرت و ايجاد آثار مهم در زمين از اينها برتر بودند؛ ولى خداوند ايشان را به گناهانشان گرفت، و در برابر عذاب او مدافعى نداشتند!
٢٢- اين براى آن بود كه پيامبرانشان پيوسته با دلائل روشن به سراغشان مى‌آمدند، ولى آنها انكار مى‌كردند؛ خداوند هم آنان را گرفت (و كيفر داد) كه او قوى و مجازاتش شديد است!
تفسير:
عاقبت دردناك پيشينيان ستمگر را بنگريد!
از آنجا كه روش قرآن در بسيارى از آيات اين است كه، بعد از ذكر كليات، در مورد مسائل حساس و اصولى، آن را با مسائل جزئى و محسوس مى‌آميزد، و دست انسان‌ها را گرفته و براى پى‌جوئى اين مسائل، به تماشاى حوادث گذشته و حال مى‌برد، آيات مورد بحث نيز بعد از گفتگوهاى گذشته پيرامون مبدأ و معاد