دوران آغاز پيدايش است- «يوم» در مورد خصوصيات زمين و مواد غذائى به معنى فصول سال گرفته شده، كه پيوسته تكرار مى‌گردد.
اضافه بر اين نتيجه آن اين است: از شش روز آفرينش، دو روز مربوط به خلقت زمين، و دو روز مربوط به خلقت آسمان‌ها، اما از دو روز باقيمانده كه مربوط به خلقت موجوداتى است ميان زمين و آسمان «ما بَيْنَهُما» سخنى به ميان نيامده است.
به هر حال تفسير اول، از جهاتى مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
شايد نياز به تذكر نداشته باشد كه «روز» در آيات فوق، هرگز به معنى روز معمولى نيست، چرا كه قبل از آفرينش زمين و آسمان، اصلًا روز به اين معنى وجود نداشته، بلكه منظور از آن دوران‌هاى آفرينش است كه گاه ميليون‌ها يا ميلياردها سال به طول انجاميده.
توضيح اين معنى را به طور كامل در «جلد ششم» (ذيل آيه ٥٤ سوره اعراف) صفحه ٢٠٠ به بعد آورده‌ايم.
در اينجا دو نكته ديگر، باقى مى‌ماند كه بايد به آن توجه كرد:
نخست اين كه: منظور از «بارَكَ فِيْها» چيست؟ ظاهر اين است كه اشاره به معادن و منابع زيرزمينى و روى‌زمينى و درختان و نهرها و منابع آب است كه مايه بركت و استفاده همه موجودات زنده زمين مى‌باشد.
در اين كه تعبير به «فِى أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ» (در چهار روز) مربوط به آفرينش كدام يك از موضوعاتى است كه در آيه ذكر شده، بعضى از مفسران چنين تصور كرده‌اند كه: تنها به مسأله «اقوات» (مواد غذائى) مربوط است، در حالى كه چنين نيست، بلكه مربوط به هر سه قسمت مذكور در آيه است (آفرينش كوه‌ها، آفرينش منابع و بركات زمين، و آفرينش مواد غذائى) زيرا در غير اين صورت،