تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٣
ظالمند، و چه ظلمى برتر از شرك و كفر است؟ «لقمان» به فرزندش، مىگويد: يا بُنَىَّ لاتُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ: «فرزندم چيزى را شريك خدا قرار مده كه شرك ظلم عظيم است». «١»
در آيه ديگر، مىخوانيم: أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِيْنَ الَّذِيْنَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيْلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ: «آگاه باشيد لعنت خدا بر ظالمان است، همانها كه مردم را از راه حق باز مىدارند، و آن را دگرگون مىسازند، و به آخرت ايمان ندارند». «٢»
در مورد فرق ميان «ولىّ» و «نصير» بعضى گفتهاند: «ولىّ» كسى است كه بدون درخواست به انسان كمك كند، اما «نصير» مفهومى اعم دارد. «٣»
اين احتمال نيز وجود دارد كه «ولىّ» اشاره به سرپرستى است كه به حكم ولايت و بدون درخواست، حمايت و كمك مىكند، و «نصير» فريادرسى است كه بعد از تقاضاى كمك به يارى انسان مىشتابد.
***