٤ ما يُجادِلُ فِي آياتِ اللَّهِ إِلَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَلايَغْرُرْكَ تَقَلُّبُهُمْ فِى الْبِلادِ ٥ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ الأَحْزابُ مِنْ بَعْدِهِمْ وَ هَمَّتْ كُلُّ أُمَّةٍ بِرَسُولِهِمْ لِيَأْخُذُوهُ وَ جادَلُوا بِالْباطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ فَأَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كانَ عِقابِ ٦ وَ كَذلِكَ حَقَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّهُمْ أَصْحابُ النَّارِ
ترجمه:
٤- تنها كسانى در آيات ما مجادله مى‌كنند، كه كافر شده‌اند؛ پس مبادا رفت و آمد آنها در شهرها (و قدرت‌نمائيشان) تو را بفريبد!
٥- پيش از آنها قوم نوح و اقوامى كه بعد از آنها بودند (پيامبرانشان را) تكذيب كردند؛ و هر امتى در پى آن بود كه پيامبرش را بگيرد (و آزار دهد)، و براى محو حق به مجادله باطل دست زدند؛ اما من آنها را گرفتم (و سخت مجازات كردم)؛ ببين كه مجازات من چگونه بود!
٦- و اين گونه فرمان پروردگارت در مورد كسانى كه كافر شدند مسلّم شده كه آنها همه اهل آتشند!
تفسير:
فرمان قطعى پروردگار!
بعد از ذكر نزول قرآن از سوى خداوند، و توصيف او به صفاتى كه انگيزه خوف و رجاء است، سخن از گروهى به ميان مى‌آورد كه، در برابر اين آيات