الهى داشتند، به خاطر وسعتى است كه در مفهوم «ظلم» وجود دارد، و به هر كارى كه در غير موردش صورت گيرد، اطلاق مى‌گردد.
ظاهر اين است كه منظور از «عَذابٌ أَلِيم»، عذاب روز قيامت است، چون اين تعبير، در قرآن مجيد معمولًا در اين معنى به كار مى‌رود، آيه بعد نيز گواه بر اين حقيقت است، و اين كه بعضى از مفسران آن را اعم از عذاب دنيا و آخرت گرفته‌اند (مانند قرطبى) بعيد به نظر مى‌رسد.
***
سپس به توضيح كوتاهى درباره «عذاب ظالمين» و توضيح بيشترى درباره «پاداش مؤمنان» در مقابل آنها، پرداخته، مى‌گويد: «در آن روز ستمگران را مى‌بينى كه از اعمالى كه انجام داده‌اند، سخت بيمناكند، اما چه فايده كه مجازات اعمالشان آنها را فرو مى‌گيرد» «تَرَى الظَّالِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا كَسَبُوا وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ».
«اما كسانى كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند، در بهترين و سرسبزترين باغ‌هاى بهشت جاى دارند» «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ».
«رَوْضات»، جمع «روضة» به معنى محلى است كه آب و درخت فراوان دارد، لذا به باغ‌هاى خرم و سرسبز «روضة» اطلاق مى‌شود، از اين تعبير به خوبى استفاده مى‌شود كه، باغ‌هاى بهشت متفاوت است، و مؤمنان صالح‌العمل، در بهترين باغ‌هاى بهشت جايشان است، و مفهوم اين سخن اين است كه مؤمنان گنهكار، هنگامى كه مشمول عفو خدا شوند، به بهشت راه مى‌يابند، هر چند جاى آنها در «روضات» نيست.
اما فضل الهى، درباره مؤمنان صالح‌العمل، به همين جا ختم نمى‌شود، آنها