در ميان پيامبران ديگر «ابراهيم» عليه السلام با تمام شجاعت و قهرمانى كه داشت، به هنگام تصميم بر شكستن بت‌ها، از روش تقيه استفاده كرد، و برنامه خود را از بت‌پرستان كتمان نمود، و گرنه هرگز موفق نمى‌شد.
«ابو طالب»، عموى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، شايد تا آخر عمر روش تقيه را از دست نداد، تنها در مقطع‌هاى خاصى ايمان خود را آشكار ساخت، ولى در مواقع ديگر، صريحاً چيزى نمى‌گفت، تا بتواند نقش مؤثر خود را در حفظ جان پيامبر صلى الله عليه و آله در مقابل بت‌پرستان لجوج و بى‌رحم و كينه‌توز، ايفا كند.
به هر حال، آنچه بعضى از جاهلان و ناآگاهان پنداشته‌اند كه، «تقيه» مخصوص مذهب شيعه است، يا «تقيه» نشانه ضعف و زبونى است، كاملًا بى‌اساس و دور از منطق است، «تقيه» در تمام مكتب‌ها بدون، استثناء وجود دارد.
براى توضيح بيشتر، به جلد دوم همين تفسير صفحه ٣٧٣ (ذيل آيه ٢٨ آل‌عمران) و جلد يازدهم صفحه ٤٢٣ (ذيل آيه ١٠٦ سوره نحل) مراجعه فرمائيد.
***
٣- صدّيقون كيانند؟
در بعضى از روايات از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده: الصِدِّيْقُونَ ثَلاثَهٌ «حَبِيْبُ النَّجارُ» مُؤْمِنُ آلِ يس الَّذِى يَقُولُ «إِتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ اتَّبِعُوا مَنْ لايَسْأَلُكُمْ أَجْراً» وَ هُمْ مُهْتَدُون وَ «حزقِيلُ» مُؤْمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ وَ «عَلِىُّ بْنُ أَبِيْطالِبٍ» عليه السلام وَ هُوَ أَفْضَلُهُمْ: «بسيار راستگويان، سه كس بودند: «حبيب نجّار»، مؤمن آل يس همان كسى كه به مردم (انطاكيه) مى‌گفت: از فرستادگان خدا پيروى كنيد، از كسانى پيروى كنيد كه پاداشى از شما نمى‌خواهند و خود هدايت