قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ: «بلكه مى‌گويند: اين را بر خدا دروغ بسته، بگو اگر چنين است شما نيز سوره‌اى همانند آن بياوريد».
نظير همين معنى، با تفاوت مختصرى، در آيه ١٣ و ٣٥ سوره «هود»، و بعضى ديگر از آيات قرآن آمده است، اين آيات، گواهى است بر آنچه در تفسير آيه برگزيديم.
سپس، براى تأكيد اين مطلب مى‌افزايد: «خداوند باطل را محو مى‌كند، و حق را به فرمانش محقق و پابرجا مى‌سازد» «وَ يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ وَ يُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ». «١»

اين وظيفه خداوند است كه بر اساس حكمتش، حق را آشكار و باطل را رسوا سازد، با اين حال چگونه اجازه مى‌دهد، كسى بر او دروغ بندد، و در عين حال ياريش كند، و معجزات بر دستش آشكار سازد؟
و اگر تصور شود، ممكن است پيامبر پنهان از علم خدا، دست به چنين كارى زند، اشتباه بزرگى است «چرا كه او به آنچه در درون دلهاست آگاه است» «إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ».
همان گونه كه در تفسير آيه ٣٨ سوره «فاطر» گفتيم: «ذات» در لغت عرب به معنى عين و حقيقت اشياء، نيامده، بلكه اين اصطلاحى است از سوى فلاسفه «٢» بلكه، ذات به معنى «صاحب» است، و به اين ترتيب جمله «إِنَّهُ عَلِيْمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ»، مفهومش اين است كه، خداوند از افكار و عقائدى كه حاكم بر