٤١ وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولئِكَ ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ
٤٢ إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِى الأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
٤٣ وَ لَمَنْ صَبَرَ وَ غَفَرَ إِنَّ ذلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الأُمُورِ
ترجمه:
٤١- و كسى كه بعد از مظلوم شدن يارى طلبد، ايرادى بر او نيست.
٤٢- ايراد و مجازات بر كسانى است كه به مردم ستم مى‌كنند و در زمين به ناحق ظلم روا مى‌دارند؛ براى آنان عذاب دردناكى است!
٤٣- اما كسانى كه شكيبائى و عفو كنند، اين از كارهاى پرارزش است!
تفسير:
يارى طلبيدن عيب نيست، ظلم كردن عيب است
اين آيات، در حقيقت تأكيد و توضيح و تكميلى است براى آيات گذشته، در زمينه انتصار، و مجازات ظالم، و عفو و گذشت در موارد مناسب، و هدف از آن اين است كه مجازات و انتقام گرفتن از ظالم حق مظلوم است، و هيچ كس حق ندارد مانعى بر سر راه او ايجاد كند، در عين حال هر گاه مظلوم، پيروز و مسلط بر ظالم شد، اگر صبر كند و انتقام نگيرد، فضيلت بزرگى خواهد بود.
نخست مى‌فرمايد: «كسانى كه بعد از مظلوم شدن يارى طلبند ايرادى بر آنها