١٥ فَلِذلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ لاتَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّكُمْ لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ لاحُجَّةَ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنا وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ
ترجمه:
١٥- پس به همين خاطر تو (نيز آنان را) دعوت كن، و آنچنان كه مأمور شده‌اى استقامت نما، و از هوا و هوس‌هاى آنان پيروى مكن، و بگو: «به هر كتابى كه خدا نازل كرده ايمان آورده‌ام، و مأمورم در ميان شما عدالت كنم؛ خداوند پروردگار ما و شما است؛ نتيجه اعمال ما از آن ما است و نتيجه اعمال شما از آن شما؛ خصومت شخصى در ميان ما نيست؛ و خداوند ما و شما را در يك جا جمع مى‌كند، و بازگشت (همه) به سوى اوست»!
تفسير:
آن گونه كه مأمور شده‌اى استقامت كن!
از آنجا كه در آيات قبل، مسأله تفرقه امّت‌ها بر اثر بغى و ظلم و انحراف، مطرح شده، در آيه مورد بحث، پيامبر را دستور مى‌دهد كه براى حل اختلافات و احياى آئين انبياء بكوشد و در اين راه نهايت استقامت را به خرج دهد.
مى‌فرمايد: «انسان‌ها را به سوى آئين واحد الهى دعوت كن، و از اختلافات