تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦
گرفتند با اين گروه به پيكار برخيزند و آن را دليل بر ارتدادشان مىدانستند. «١»
***
در آخرين آيه مورد بحث، به معرفى گروهى كه در نقطه مقابل اين مشركان بخيل و بى ايمان قرار دارند، و جزاى آنها، پرداخته مىگويد: «كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، اجر و پاداشى جاودانى و قطع ناشدنى دارند» «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ».
«مَمْنُون» از ماده «منّ» در اينجا به معنى قطع، يا نقص است، بنابراين «غَيْرُ مَمْنُون» يعنى «غير مقطوع» و بدون نقص، بعضى واژه «مَنُون» (بر وزن زبون) به معنى مرگ را، نيز از همين ماده دانستهاند و همچنين «منّت گذاردن با زبان» را، چرا كه اولى قطع و پايان عمر است، و دومى نعمت و شكر را قطع مىكند. «٢»
بعضى از مفسران، نيز گفتهاند: منظور از «غَيْرُ مَمْنُون» در اينجا اين است كه، هيچگونه منتى بر مؤمنان در اين اجر و پاداش گذارده نمىشود (ولى معنى اول مناسبتر به نظر مىرسد).
***
نكته:
اهميت فوقالعاده زكات در اسلام:
آيه فوق با تعبير تكاندهندهاش، تأكيد مجددى است بر اهميت اين فريضه اسلامى، خواه به معنى زكات واجب گرفته شود، يا به مفهوم وسيع و گستردهتر،