٤٦- كسى كه عمل صالحى انجام دهد، سودش براى خود او است؛ و هر كس بدى كند، به خويشتن بدى كرده است؛ و پروردگارت هرگز به بندگان ستم نمى‌كند!
تفسير:
قرآن هدايت است و درمان
از آنجا كه كفار «مكّه» شديدترين مبارزه را با آئين اسلام و شخص پيامبر صلى الله عليه و آله آغاز كرده بودند، و آيات گذشته از الحاد آنها در دلائل توحيد و كفر، و تكذيب‌شان نسبت به آيات الهى، خبر مى‌داد، در نخستين آيه مورد بحث، به عنوان تسلى خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله و آموختن درس استقامت و پايمردى به همه مسلمين كه در فشار دشمنان قرار مى‌گيرند، مى‌فرمايد: «نسبت‌هاى ناروائى كه به تو داده مى‌شود همان است كه به پيامبران پيش از تو داده شد» «ما يُقالُ لَكَ إِلَّا ما قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ».
اگر مجنون و ساحرت مى‌خوانند، به پيامبران بزرگ پيشين همين نسبت‌ها را دادند، و اگر دروغگويت مى‌نامند، آنها نيز از اين نسبت در امان نبودند، خلاصه، نه دعوت تو به سوى آئين توحيد و حق، مطلب تازه‌اى است، و نه تهمت و تكذيب آنها، محكم بايست و به اين سخنان اعتنا مكن، و دعوت توحيد را تداوم بخش، و بدان خدا با تو است.
بعضى از مفسران، احتمال داده‌اند: منظور از اين جمله، اين است: سخنانى كه از سوى خدا به تو گفته مى‌شود، همان سخنانى است كه به انبياى پيشين گفته شد. «١»