آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ».
«بلكه از فضل خود بر ايشان مى‌افزايد» و حتى مطالبى را كه درخواست نكرده‌اند به آنها مى‌بخشد «وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ».
«اما براى كافران عذاب شديدى است» «وَ الْكافِرُونَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ».
در اين كه چه درخواستى، از مؤمنان را اجابت مى‌كند، تفسيرهاى گوناگونى شده است، جمعى از مفسران، آن را محدود به درخواست‌هاى معينى كرده‌اند، از جمله اين كه:
بعضى گفته‌اند: دعاى مؤمنان را درباره يكديگر مستجاب مى‌كند.
بعضى ديگر گفته‌اند: عبادات و طاعاتشان را مى‌پذيرد.
و بعضى آن را مربوط به شفاعت آنها در مورد برادرانشان مى‌دانند.
ولى هيچگونه دليلى بر اين محدوديت‌ها نيست، بلكه خداوند هرگونه درخواستى را مؤمنان صالح‌العمل، داشته باشند مى‌پذيرد، و از آن بالاتر امورى را كه شايد به فكر آنها نيامده است، كه از خدا درخواست كنند، از فضلش به آنها مى‌بخشد، و اين نهايت لطف و مرحمت خداوند، درباره مؤمنان است.
در حديثى از امام صادق عليه السلام از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله در تفسير «وَ يَزِيْدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ»، مى‌خوانيم: الشَّفاعَةُ لِمَنْ وَجَبَتْ لَهُ النَّارُ مُمَّنْ أَحْسَنَ إِلَيْهِمْ فِى الدُّنْيا: «آنچه را خداوند از فضلش بر آنها مى‌افزايد، شفاعت براى كسانى است كه در دنيا به آنها نيكى كرده‌اند، اما (بر اثر سوء اعمالشان) مستحق آتش دوزخ شده‌اند». «١»
اين حديث پر معنى، نيز مفهومش اين نيست كه فضل اضافى خداوند منحصر به اين است، بلكه بيان يكى از مصداق‌هاى روشن آن است.