٤٤ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ وَلِىٍّ مِنْ بَعْدِهِ وَ تَرَى الظَّالِمِينَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلى‌ مَرَدٍّ مِنْ سَبِيلٍ
٤٥ وَ تَراهُمْ يُعْرَضُونَ عَلَيْها خاشِعِينَ مِنَ الذُّلِّ يَنْظُرُونَ مِنْ طَرْفٍ خَفِىٍّ وَ قالَ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ الْخاسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ أَهْلِيهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَلا إِنَّ الظَّالِمِينَ فِي عَذابٍ مُقِيمٍ
٤٦ وَ ما كانَ لَهُمْ مِنْ أَوْلِياءَ يَنْصُرُونَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ سَبِيلٍ
ترجمه:
٤٤- كسى را كه خدا گمراه كند، ولىّ و ياورى بعد از او نخواهد داشت؛ و ظالمان را (روز قيامت) مى‌بينى هنگامى كه عذاب الهى را مشاهده مى‌كنند مى‌گويند: «آيا راهى به سوى بازگشت (و جبران) وجود دارد»؟!
٤٥- و آنها را مى‌بينى كه بر آتش عرضه مى‌شوند در حالى كه از شدت مذلت خاشعند، و زير چشمى (به آن) نگاه مى‌كنند؛ و كسانى كه ايمان آورده‌اند مى‌گويند:
«زيان‌كاران واقعى آنانند كه خود و خانواده خويش را روز قيامت از دست داده‌اند؛ آگاه باشيد كه ظالمان (آن روز) در عذاب دائمند»!
٤٦- آنها جز خدا اولياء و ياورانى ندارند كه ياريشان كنند؛ و هر كس را خدا گمراه سازد؛ هيچ راه نجاتى براى او نيست!