سپس امام عليه السلام افزود: «ما كسانى هستيم كه هرگز، به خاطر آنچه از دست داده‌ايم غمگين نخواهيم شد، و به خاطر آنچه در دست داريم خوشحال نيستيم (همه را زودگذر مى‌دانيم و چشم به لطف و عنايت خدا بسته‌ايم)». «١»
اين سخن را با حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام پايان مى‌دهيم: هنگامى كه از حضرتش، تفسير آيه فوق را خواستند فرمود: «مى‌دانيد على عليه السلام و اهل بيتش بعد از او گرفتار مصائبى شدند، آيا به خاطر اعمالشان بود؟ در حالى كه آنها اهل بيت طهارتند، و معصوم از گناه، سپس افزود: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ كانَ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ وَ يَسْتَغْفِرُ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ مِأَةَ مَرَّةٍ مِنْ غَيْرِ ذَنْبٍ إِنَّ اللَّهَ يَخُصُّ أَوْلِيائَهُ بِالْمَصائِبِ لِيَأْجُرَهُمْ عَلَيْها مِنْ غَيْرِ ذَنْبٍ: «رسول خدا صلى الله عليه و آله پيوسته توبه مى‌كرد، و در هر شبانه روز صد بار استغفار مى‌نمود، بى آن كه گناهى مرتكب شده باشد، خداوند، براى اولياء و دوستانش مصائبى قرار مى‌دهد، تا به خاطر صبر در برابر آن از او پاداش گيرند بى آن كه گناهى مرتكب شده باشند». «٢»
٣- گاه، بعضى در اين مسأله ترديد كرده‌اند كه، «مصائب» در آيه فوق اشاره به «مصائب دنيا» باشد؛ چرا كه دنيا دار عمل است نه دار پاداش و كيفر.
ولى، اين اشتباه بزرگى است، چرا كه «آيات» و «روايات» فراوانى، نشان مى‌دهد: گاه انسان در همين دنيا گوشه‌اى از كيفر اعمالش را مى‌بيند، و اين كه:
مى‌گويند دنيا دار مجازات نيست، يعنى تمام حساب‌ها تصفيه نمى‌شود، نه اين كه مطلقاً مجازاتى وجود ندارد، و انكار اين حقيقت از نظر آشنايان به آيات و روايات، شبيه انكار يك امر بديهى است.
٤- گاه، مصائب، جنبه دست جمعى دارد، و محصول گناهان جمعى است،